Μοναδικό φυσικό φαινόμενο LUGELA και οι επιστημονικά αποδεδειγμένες διαφορές του από το διάλυμα χλωριούχου ασβεστίου

Γιατί αυτό το ζήτημα είναι θεμελιώδους σημασίας

Το LUGELA είναι υψηλά μεταλλικό θεραπευτικό νερό χλωριούχου ασβεστίου. Το χλωριούχο ασβέστιο κατέχει κυρίαρχη θέση στη σύνθεσή του, και γι’ αυτό υπάρχει όντως εξωτερική χημική ομοιότητα με το φαρμακευτικό διάλυμα. Ωστόσο η χημική ομοιότητα βασισμένη σε μία μόνο κύρια ουσία δεν αποδεικνύει παρόμοια φαρμακοδυναμική δράση, απορρόφηση και θεραπευτικές ιδιότητες.

Αυτό το θέμα τέθηκε από τους ερευνητές ήδη στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Ο Δ. Β. ΤΖΑΒΑΧΙΣΒΙΛΙ το διατύπωσε ξεκάθαρα: η παρουσία μεγάλων ποσοτήτων χλωριούχου ασβεστίου δεν δίνει λόγο να θεωρείται το φυσικό νερό και το τεχνητό διάλυμα ταυτόσημα. Οι επακόλουθες πειραματικές και κλινικές εργασίες επιβεβαίωσαν τη θεμελιωμένη αυτή προσέγγιση.

Συνεπώς, το σωστό επιστημονικό ερώτημα δεν είναι πόσο χλωριούχο ασβέστιο περιέχεται στο LUGELA. Πρέπει να καθοριστεί πώς δρα ολόκληρο το φυσικό σύμπλεγμα, πώς τα συστατικά του αλληλεπιδρούν και αν η τελική αντίδραση του οργανισμού διαφέρει από αυτή σε τεχνητό διάλυμα.

Φυσική μεταλλική μήτρα του LUGELA

Στη μονογραφία του 1953, ο Δ. Β. ΤΖΑΒΑΧΙΣΒΙΛΙ περιέγραφε το LUGELA ως υψηλά μεταλλικό νερό χλωριούχου ασβεστίου. Τα ιστορικά στοιχεία που dίδει αποδεικνύουν ότι το ξηρό υπόλειμμα ήταν πάνω από 53 γραμμάρια ανά λίτρο, περίπου το 88% της μεταλλικότητας προερχόταν από το χλωριούχο ασβέστιο, και η περιεκτικότητα σε βρώμιο ήταν περίπου 180 χιλιοστόγραμμα ανά λίτρο. Στη σύνθεση περιλαμβάνονταν επίσης νάτριο, κάλιο, μαγνήσιο, ιώδιο και άλλα συστατικά.

Έτσι, το LUGELA δεν είναι διάλυμα μιας ουσίας, αλλά πολυσυστατικό ιοντικό σύστημα. Ο Τζαβαχισβίλι το θεωρούσε πολύπλοκο και εξαιρετικά επιτυχημένο χημικό σύμπλεγμα. Ο Β. Χούχια επίσης τόνιζε ότι τα στοιχεία πρέπει να θεωρούνται από κοινού, διότι η τελική δράση διαμορφώνεται από το συνδυασμό τους.

Αυτή η θέση έχει θεμελιώδη σημασία. Στο τεχνητό διάλυμα η συγκέντρωση της ενεργής ουσίας καθορίζεται τεχνολογικά και η σύνθεση περιορίζεται στην επιλεγμένη συνταγή. Στο LUGELA το ορυκτό σύστημα σχηματίζεται από το φυσικό περιβάλλον και περιλαμβάνει το κύριο συστατικό, τα συνοδά ιόντα και τα ιχνοστοιχεία σε σταθερή αναλογία. Ακόμη και μικρές ποσότητες διαφόρων ουσιών μπορούν να αλλάξουν τη διαλυτότητα, την απορρόφηση και τη φυσιολογική αντίδραση στο κύριο συστατικό.

Συγκριτικές μελέτες απορρόφησης ασβεστίου

Μία από τις πιο ενδεικτικές διαφορές βρέθηκε στα πειράματα του Γ. Γβιτσιάνι και του Ε. Κβιτσαρίτζε. Σε μελέτη με 22 σκύλους μετά από εσωτερική λήψη του LUGELA, το επίπεδο ασβεστίου στον ορό του αίματος αυξανόταν περισσότερο και διατηρούνταν περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι μετά από χορήγηση συγκρίσιμου 9,5% διαλύματος χλωριούχου ασβεστίου.

Οι ερευνητές απέδωσαν αυτή τη διαφορά στην επίδραση των μικρών συστατικών του μεταλλικού νερού. Ιδιαίτερη σημασία έδωσαν στο περιεχόμενο στο νερό χλωριούχο νάτριο, το οποίο, βάσει των πειραμάτων, βελτίωνε την απορρόφηση του χλωριούχου ασβεστίου. Με βάση αυτό οι συγγραφείς θεώρησαν τη χρήση του φυσικού νερού εσωτερικά πιο ορθολογική σε σύγκριση με το τεχνητό φαρμακευτικό διάλυμα.

Αυτό το αποτέλεσμα δείχνει γιατί η σύγκριση μόνο με βάση το ποσοστό της ασβεστιούχας ουσίας είναι ανεπαρκής. Για τον οργανισμό έχει σημασία όχι μόνο η ποσότητα της ουσίας στο αρχικό υγρό, αλλά και η προσληψή της μέσω του πεπτικού συστήματος, η αλληλεπίδραση με άλλα ιόντα, και η διάρκεια των μεταβολών στο αίμα.

Διαφορές στην επίδραση στη διούρηση

Οι εργασίες των Γ. Τσίμακατζε, Γ. Γβιτσιάνι και Ε. Κβιτσαρίτζε απέδειξαν διουρητική δράση του LUGELA. Με την εσωτερική λήψη το μεταλλικό νερό ενίσχυε τη διούρηση, ενώ το 9,5% διάλυμα χλωριούχου ασβεστίου σε αντίστοιχη δόση δεν παρείχε το ίδιο αποτέλεσμα ή είχε ασθενέστερη δράση.

Σε μεταγενέστερη επιστημονική ανασκόπηση του Ι. Αντγκουλάντζε επισημάνθηκε ότι με ενδοφλέβια χορήγηση η διουρητική δράση του LUGELA και του διαλύματος ήταν παρόμοιες, αλλά με τη λήψη εσωτερικά η αύξηση της διούρησης ήταν ιδιαίτερα μεγαλύτερη με το LUGELA. Αυτή η διευκρίνιση είναι σημαντική: η διαφορά εκδηλωνόταν κατά τη διέλευση από το πεπτικό σύστημα και πιθανώς συνδεόταν με τα χαρακτηριστικά της απορρόφησης του φυσικού συμπλέγματος.

Με άλλα λόγια, το ίδιο κύριο συστατικό δεν εξασφάλιζε το ίδιο αποτέλεσμα με διαφορετικές μεταλλικές μήτρες. Η οδός χορήγησης επίσης επηρέαζε την έκταση των διαφορών.

Πείραμα με μαγνησιακή νάρκωση

Ένα επιπλέον συγκριτικό έγινε με μοντέλο μαγνησιακής νάρκωσης. Σε πειράματα πάνω σε ζώα, η χορήγηση του LUGELA εμπόδιζε την ανάπτυξη της νάρκωσης ή την άραινε σχεδόν πλήρως, ενώ η ίδια ποσότητα του τεχνητού διαλύματος χλωριούχου ασβεστίου απλώς μετατόπιζε ορισμένες φάσεις της κατάστασης.

Πρόσθετα πειράματα βοήθησαν να καθοριστεί ο ρόλος του ορυκτού συνδυασμού. Το μοντέλο νερού, από το οποίο αφαιρείτο το χλωριούχο νάτριο, δεν αναπαρήγαγε τη δράση του LUGELA. Ο συνδυασμός χλωριούχου ασβεστίου με χλωριούχο νάτριο πλησίαζε σημαντικά το πειραματικό αποτέλεσμα στη δράση του φυσικού νερού.

Η ομοιότητα επιμέρους επιδράσεων δεν συνεπάγεται ταυτότητα

Οι ερευνητές σημείωσαν και παρόμοιες επιδράσεις. Στα πειράματα των Γ. Γβιτσιάνι και Β. Χούχια, το LUGELA επηρέαζε τον αγγειακό τόνο, την αρτηριακή πίεση και τη λειτουργία της καρδιάς κατά τρόπο χαρακτηριστικό για το χλωριούχο ασβέστιο. Αυτό είναι λογικό, καθώς το χλωριούχο ασβέστιο είναι το κύριο συστατικό του νερού.

Παρόλα αυτά, η ομοιότητα της βασικής κατεύθυνσης της δράσης δεν αναιρεί τις διαφορές στην ισχύ, τη διάρκεια και το συνδυασμό των επιδράσεων. Ο Ι. Αντγκουλάντζε τόνισε ότι τα ιόντα που περιέχονται στο LUGELA μπορούν να εξασθενήσουν, να ενισχύσουν ή να ποιοτικά αλλάξουν τη δράση του κύριου συστατικού. Επομένως, το LUGELA μπορεί να μοιάζει με διάλυμα χλωριούχου ασβεστίου σε μεμονωμένες αντιδράσεις, αλλά δεν αποτελεί πλήρες φαρμακολογικό ανάλογό του.

Δεδομένα από πειραματικές και κλινικές παρατηρήσεις

Οι συγκριτικές διαφορές δεν περιορίζονται μόνο στα εργαστηριακά ευρήματα. Στις μελέτες του Μ. Λεζάβα περιγράφεται η επίδραση του LUGELA στην πήξη και ιξώδες του αίματος, τα παρεγχυματικά αιματώματα, τις τεχνητές φλεγμονώδεις διεργασίες, τις πολυαρθρίτιδες και τις μυοκαρδίτιδες. Σε πολλές δοκιμές και παρατηρήσεις η δράση του φυσικού νερού εκτιμήθηκε ως πιο έντονη απ’ ό,τι η δράση του διαλύματος χλωριούχου ασβεστίου.

Τα ιστορικά κλινικά υλικά περιέχουν επίσης παρατηρήσεις σε φλεγμονώδεις παθήσεις, πλευρίτιδα, πολυσεριτίτιδες, παθήσεις νεφρών με αιματουρία και άλλες καταστάσεις. Σε μεμονωμένες εργασίες το LUGELA έδειξε αποτελέσματα που δεν παρείχε το τεχνητό διάλυμα υπό συγκρίσιμες συνθήκες. Αυτά τα υλικά αφορούν την επιστημονική πρακτική της εποχής και πρέπει να εκτιμώνται λαμβάνοντας υπόψη το σχεδιασμό και τις μεθόδους της αντίστοιχης περιόδου, αλλά επιβεβαιώνουν σταθερά το βασικό συμπέρασμα: το φυσικό νερό είχε δική του βιολογική δραστικότητα.

Τι σήμαινε ο όρος ανάλογο στα ιστορικά έργα

Σε ορισμένα ιστορικά έγγραφα το LUGELA ονομαζόταν ανάλογο του 10% διαλύματος χλωριούχου ασβεστίου. Ο όρος χρησιμοποιούνταν κυρίως στην πρακτική έννοια: προτεινόταν η χρήση του νερού σε τομείς όπου στην ιατρική πρακτική χορηγούταν χλωριούχο ασβέστιο.

Μια τέτοια ορισμός δεν σήμαινε πλήρη χημική και φαρμακολογική ταυτότητα. Στα ίδια επιστημονικά υλικά αναφερόταν σαφώς ότι η ομοιότητα της σύνθεσης δεν αποδεικνύει τη ίδια δράση, και τα αποτελέσματα συγκριτικών πειραμάτων ανέδειξαν διαφορές στην απορρόφηση, τη διούρηση και άλλες αντιδράσεις. Επομένως, είναι ακριβέστερο να μιλάμε για μερική λειτουργική συγκρισιμότητα με αποδεδειγμένη αυτοτέλεια του φυσικού συμπλέγματος.

Επιστημονικές βάσεις για την κατανόηση του LUGELA ως μοναδικού φυσικού φαινομένου

Τα επιστημονικά υλικά επιτρέπουν να διακρίνουμε αρκετά αλληλοσυνδεόμενα θεμέλια:

• Το LUGELA περιέχει όχι ένα συστατικό αλλά ένα σύνολο κατιόντων, ανιόντων και ιχνοστοιχείων.
• Τα συνοδά συστατικά επηρεάζουν την απορρόφηση της βασικής ασβεστιούχας ένωσης.
• Η αύξηση του ασβεστίου στον ορό μετά το LUGELA ήταν πιο έντονη και παρατεταμένη.
• Η εσωτερική λήψη έχει διαφορετική επίδραση στη διούρηση από το τεχνητό διάλυμα.
• Τα πειραματικά μοντέλα έδειξαν τη συμμετοχή άλλων συστατικών στην συνολική φαρμακολογική αντίδραση.
• Οι επιμέρους επιδράσεις του φυσικού νερού δεν αναπαράγονταν από το διάλυμα μόνο χλωριούχου ασβεστίου σε συγκρίσιμη δόση.

Αυτά τα αποτελέσματα σχηματίζουν μια συνεχή επιστημονική εικόνα. Το χλωριούχο ασβέστιο καθορίζει σημαντικό μέρος της δράσης του LUGELA, αλλά δεν εξαντλεί τις ιδιότητές του. Η συνολική βιολογική δραστηριότητα ανήκει σε ολόκληρο το φυσικό ορυκτό σύμπλεγμα. Η μοναδικότητα του LUGELA προκύπτει όχι από την παρουσία μίας ουσίας, αλλά από το φυσικά σχηματισμένο σύστημα συστατικών και την κοινή τους δράση.

Πρακτική σημασία των επιστημονικών συμπερασμάτων

Το LUGELA δεν πρέπει να εκτιμάται ως κοινό ασβεστιούχο συμπλήρωμα ή ως οικιακό υποκατάστατο φαρμακευτικού σκευάσματος. Είναι υψηλά μεταλλικό θεραπευτικό νερό που χρησιμοποιείται με δοσολογία και με κύκλους. Η υψηλή μεταλλικότητα απαιτεί τήρηση του καθορισμένου καθεστώτος, και η αύξηση της δόσης δεν σημαίνει ενίσχυση της ωφέλιμης δράσης.

Τα ιστορικά έργα περιέχουν διάφορες μεθόδους και δόσεις χρήσης, συμπεριλαμβανομένων μεθόδων που χρησιμοποιούνταν στην κλινική πρακτική του μεσοπολέμου. Αυτά τα δεδομένα έχουν επιστημονική και ιστορική αξία. Για την σύγχρονη πρακτική εφαρμογή κρίσιμα είναι η ισχύουσα οδηγία του LUGELA, η εγκεκριμένη δόση και οι επίκαιρες συστάσεις για τον κύκλο θεραπείας.

Το κύριο πρακτικό συμπέρασμα είναι ότι οι ιδιότητες του LUGELA δεν μπορούν να υπολογίζονται μόνο με βάση την ποσότητα του χλωριούχου ασβεστίου. Το φυσικό νερό έχει δική του σύνθεση, δική του φαρμακοδυναμική και επιστημονικά καταγεγραμμένες διαφορές από το τεχνητό διάλυμα.

Συμπέρασμα